به تومی اندیشیدم وعمرم به زوال رفت       ازداغ غم دل به تو،این چند برزبان رفت

در خرمنگه دل آتش عشق تو فتاد       خانه ی دل بسوخت وجانانم به فنارفت

جفا کم کن،ندیدنت مرا دیوانه کرد       دل به سوی دیدنت به کاشانه ی یار رفت

چشمان تو مشکی وفریبنده و پرسو       از نیم رخ بدیدم ودل بر دام صیاد رفت

روز سپیدم با آن دو ستاره ی سیاه       تیره شدوشب،دل بی گداربا عشق درآب رفت

دل سرزبان آمدو ازعشق توبگفت       زبان سرخ گشودم وسرسبزم بر بادرفت

ازتو به خدا شکوه وناله کم نکنم       کزبوسیدنت عشق خدا هان ازکف رفت........